inspired by JC

Ik bekijk haar dan ook met een blik van “how very dare you suggest I would buy a bag on sale” en stap ogenblikkelijk de trap af naar wat de afdeling van de winkel blijkt te zijn, toegewijd aan het merk Longchamps.
De dame volgt me argwanend alsof ik haar herinner aan de robotfoto van één of andere notoire handtassendief en ze vraagt me, nadat ik de eerste tas even heb betast om me ervan te vergewissen of ze vervaardigd is in kalfsleder dan wel een andere, minderwaardige soort leder, of ze me  soms “kan helpen”.

Ik overweeg even te zeggen dat ik op zoek was naar een hautaine blik en ernaar verlangde me te laten behandelen als een niet-solvabele marginaal  en dat ze me dus al ruimschoots uit de nood heeft geholpen, maar besluit haar dan toch – geheel naar waarheid – mee te delen dat ik op zoek ben naar een handige tas in zacht leder, een tas die mijn fantastische persoonlijkheid zal in de verf zetten zonder al te protserig over te komen. Tenslotte houden we daar niet van.

Met haar brein nog half beneveld van het overmatig inhaleren van de geur van nagelnieuwe Delvaux handtassen, zegt ze me dat het jammer genoeg niet eenvoudig zal zijn om voorstellen te doen in die zin, wanneer ze geen weet heeft van het budget dat ik wens te spenderen.
Ik antwoord haar dat geld van geen belang is en dat ik in eerste instantie een tas wil kiezen in functie van de stijl ervan (does it make ME look fabulous?) en haar indeling in overeenstemming met mijn noden (Can I put all my fabulous stuff in it?)  en dat ik pas in derde instantie zal oordelen of deze dan haar geld waard zal zijn (Is it fabulous enough?).

Ze twijfelt even (waarschijnlijk over het feit of ze al dan niet de security zal verwittigen) maar beslist het er dan toch op te wagen.
Wanneer ik een tas gevonden heb die mijn goedkeuring kan wegdragen, vraag ik haar bezorgd of ze die ook zou hebben zonder het “man-op-een-paard” logo aangezien ik wel van paardenkracht hou maar dan vooral onder mijn motorkap en niet zozeer op mijn sjakosje.

Ze deelt me mee dat dit nu eenmaal het logo van Longchamps is en wat wil ik dan wel dat zij daaraan verandert.
Alsof ik een compleet achterlijke handtassenleek ben. Alsof mijn bezorgdheid totaal ongegrond zou zijn.
Ik  antwoord haar dan maar dat ik het ook niet kan helpen dat ze bij Longchamps geen kaas van logo’s hebben gegeten en dat de tas tenslotte mijn overall look zal bepalen en dat ik niet van plan ben paardrijlaarzen aan te schappen in de nabije toekomst.

Ze kijkt me totaal uit haar lood geslagen aan en antwoordt me dat het kleinere model een letterlogo heeft maar dat ze niet denkt dat het kleinere model datgene heeft waar ik naar zoek. En dat een logo tenslotte maar een logo is.
Daar heb ik niet van terug.
Ik geef me gewonnen.

 “Nu, dat valt reuze mee!” roep ik uit wanneer ze bij het afrekenen met een angstig hart de kostprijs vermeldt met de diepgewortelde vrees haar kostbare tijd te hebben verkwanseld aan één of andere schizofrene kwiet. “Tenslotte is het best okee om te investeren in een mooie tas nietwaar?”

De daarop volgende stilte spreekt boekdelen.
Ik vrees dat ik nog maar eens het onderwerp van een verhaal aan de eettafel word in het kader van “hoe was je dag op het werk, lief zoetje?”
Ach, het zij zo. Soms moet je in het leven offers brengen voor de geschikte tas.
Life isn’t fair, so I try not to care.

Wie de scepter zwaait is nu eenmaal de baas.

Toomawashi was founded on 13/01/2009.
Happy 3rd Birthday to me #jeej

Zodoende reis ik naar Brussel met mijn knie leunend tegen die van een oude vent en met mijn rechterkaak op 2mm verwijderd van de handtas van de oudere dame die – vanaf het volgende station – het gangpad monopoliseert.
Ik ben geen gentleman en dus hoef ik mijn zitplaats niet aan haar af te staan, wat me op een maandagmorgen bijzonder verheugt.
Bij de minste beweging van de trein echter, krijg ik een tik van haar handtas (van bedenkelijke makelij) tegen mijn kaak.
Dit verheugt me iets minder.

Ik vraag me trouwens af waarom dames het zo onaanvaardbaar vinden om hun handtas in het bagagerek of op de grond te zetten.
Ik vind het persoonlijk veel minder aanvaardbaar om een oranje handtas te combineren met een donkergrijze mantel, maar misschien is mevrouw kleurenblind en vindt zij zelf deze combinatie to die for.
Ik beslis om geen scène te maken aangezien ik moe ben en mijn voorhoofd te sterk blinkt van mijn té vette dagcrème (droge huid is mijn winterkwaal bij uitstek) om de aandacht op mezelf te gaan vestigen door te schreeuwen tegen een dame op leeftijd.
En dus draag ik mijn kruis in alle waardigheid, heimelijk scheten latend om nadien een beschuldigende blik te werpen naar de dame in het gangpad terwijl ik hierbij ostentatief snuffel.
Haar rood aanlopende gelaat past tevens beter bij haar handtas. 
Win-win noemt mijn baas dat.

De rest van de voormiddag tel ik verder de seconden af tot 12u want sinds ik heb besloten om wat meer op mijn voeding te gaan letten, heb ik  constant honger.
Mijn nieuwe personenweegschaal, de eerste die ik in mijn leven koop by the way, twijfelt trouwens over het vetpercentage in mijn lichaam en geeft de ene keer 10.3% aan, de andere keer 11.6%.
Ik ben er vrij zeker van dat het grootste deel daarvan verklaard wordt door de aanwezigheid van heel wat vetzuren in de celmembranen van mijn hersencellen en dus heb ik besloten dat ik deze namiddag mezelf mag belonen met het eten van een Snickers.

Nu nog iets vinden om te doen waarvoor ik een beloning zou kunnen verdienen.
Alsof leven op een maandag al niet verdienstelijk genoeg is.

Aangezien mijn Louis Vuitton winkeltas over het algemeen vragen opwekt à la “Ben je deze zomer ook naar Turkije op reis geweest, mijn schaap?” en dit de aandacht van de kern van de zaak afleidt, neem ik mijn herbruikbare zak van Carrefour mee.
Niet dat ik ooit bij Carrefour ga winkelen maar ik pik nogal graag plastic tassen mee wanneer ik bij mijn ouders langs loop.
Okee, ik ben niet perfect, get over it.
Daarenboven wil ik vermijden om de vraag te moeten beantwoorden met “Mèèèèèiiiiiiiiiiiiii, mèèèèèèèèiiiiiiiiiiiiiiiiii!”, iets wat ik normaliter doe wanneer iemand me met “mijn schaap” aanspreekt.
Ook dat leidt de aandacht van de kern van de zaak af.

De Aldi-klant (de kern van de zaak zijnde), zo besluit ik, houdt ervan zijn winkelkar in het midden van het gangpad te laten staan en met zijn spekvette derrière de doorgang naast die winkelkar compleet te versperren. Dat wist u waarschijnlijk nog niet en zo ziet u maar dat een beetje diepgaander onderzoek best wel wat extra informatie oplevert.
Ook houdt de Aldi-klant van bonen in conserven met een gouden kroontje op het blik.
So far so good.

Hij is dol op salami’s die onder de merknaam Panda het ergste laten vermoeden voor het voortbestaan van deze reeds bedreigde diersoort.
Hij eet boter of andere vetstof waarvan de merknaam steevast eindigt op -tella en wat mij danig verwart aangezien de enige -tella referentie in mijn hoofd gelijk staat aan hazelnoot chocopasta.
Het Aldi-equivalent daarvan heet echter Delinut.
Winkelen bij Aldi is niet goed voor je geestelijke gezondheid, zoveel is duidelijk.

Enkele tientallen minuten later, mijn winkelkar volgestouwd met vochtige aarspoetsers van het merk Bebino, pussyfood (Edelcat) en sportdrank  – voor roeiers vermoed ik – (River), is mijn merkbesef zwaar aangetast.
Mijn marketingreferenties staan op de helling maar gelukkig staat mijn auto nog op de parking.
De Aldi-klanten zijn immers naar het schijnt ook notoire autodieven. Dat kan ik u niet bevestigen.
Wel dat de klant die voor me de parking afreed, vervolgens stopte bij de apotheek.
Winkelen bij Aldi is niet goed voor je geestelijke gezondheid.
Had ik dat al niet gezegd?

De kern van de zaak is niettemin dat iemand het aandurft op het gehandicaptentoilet te gaan zitten op het moment dat de nood in mijn darmen, de wet  met betrekking tot de onmogelijkheid van het stoelgang produceren met zicht op de schoenen van de buurman, breekt.
En dus moet ik me op onbekend terrein begeven : het gemeenschappelijke herentoilet.

Reeds totaal van mijn stuk gebracht door de gedachte alleen, trek ik de deur open en daar staat hij, recht voor me: mijn collega CottonCandy.
Ik bots bijna tegen hem aan, discreet een gilletje onderdrukkend.
Gillen op het herentoilet geeft immers de verkeerde indruk - vooral in een werkomgeving –  wanneer je openlijk homo bent.

Hij glimlacht me breed toe want hij is best aimabel, die CottonCandy.
Hij heeft een oprechtheid waardoor ik mijn arrogantieharnas verlies en dus geef ik hem een speelse duw terwijl ik hem ervan beschuldig een klootzak te zijn.
CottonCandy is echter, naast hoogst aimabel, ook een regelrechte spraakwaterval en terwijl ik nog even de druk op mijn sluitspier opvoer, begint hij een verhaal over hoe hij en zijn vriendin dit weekend hadden besloten de keuken in het mosgroen te gaan verven.
Ik knik goedkeurend en terwijl hij even naar zijn handen kijkt om de erin aangebrachte crèmezeep op efficiënte wijze tot schuimen te brengen, glip ik snel de plee binnen.

“Heb je niet te veel last gehad van de storm gisteren?” vraagt CottonCandy over de deur van het wc-hokje heen, terwijl de storm in mijn darmen stilaan zijn hoogtepunt bereikt.
De nonchalance die sommige hetero’s met betrekking tot stoelgang aan de dag leggen, blijft me verbazen.
Ik vraag me af of hij nu verwacht dat ik in antwoord op zijn vraag een aantal luide, opeenvolgende scheten produceer- ik heb geen idee – en dus speel ik maar op zeker en antwoord dat het nog best meeviel.

“Ik heb totaal geen zin vandaag,” gaat hij onverstoord verder terwijl ik wil roepen dat IK vooral zin heb om mijn darmen te ledigen en of hij nu in godsnaam eens naar zijn bureau wil terugkeren.
Mijn peristaltiek is ondertussen compleet stilgevallen.

“Die nieuwjaarsdagen en al dat eten en drinken maken me zo lusteloos,” verduidelijkt hij, “vooral mijn darmen liggen overhoop.”
“De mijne ook,  jong,” repliceer ik naar waarheid, waarop CottonCandy in de lach schiet en luidop “amai, dan ben ik snel weg!” concludeert.
Ik ben hem hiervoor zéér erkentelijk en terwijl de natuur zijn (stoel)gangetje gaat , stel ik me de vraag of het zien van een in het mosgroen geverfde keuken me vanaf nu spontaan zal constiperen.
De associatieve kracht van de menselijke psyche valt immers niet te onderschatten.

Op 2 januari van het jaar twintig twaalf om 10u16 zit ik te ontbijten met mijn collega Lola terwijl we ons luidop en met volle mond afvragen waarom we in godsnaam een vetrijk ontbijt aangeboden krijgen op het tijdstip waarop we, op andere dagen, de 2de insulinepiek van de dag opwekken door het eten van een boterham met pindakaas en kippenwit (ik) en een potje magere yoghurt met passievrucht en een appel (Lola).
Onze conclusie is dat het management heeft besloten ons het leven zuur te maken in 2012 en dat maagzuur om 11u05 een eerste stap is in de (volgens hen) goede richting.

Op 2 januari van het jaar twintig twaalf om 11u06 zit ik op het gehandicaptentoilet wat weg te dommelen want ik ben oooooooooooohhhh zo moe.
Een nachtmerrie over hevig bloedende aambeien doet me rechtveren.
Mijn maagzuur is ook op slag verdwenen.
Ik verbaas mezelf voor de tweede keer in twintig twaalf.
Het zal niet de laatste keer zijn.

Op 2 januari van het jaar twintig twaalf om 13u09 luister ik naar de speech van de grote baas waarin hij 3 keer zegt niet dieper te zullen ingaan op bepaalde zaken en er dan toch 5 minuten aan een stuk over doorgaat.
Ik vind het leuk dat we op het werk niet coherent hoeven te zijn en hoe de baas daarin het goede voorbeeld geeft.
De taart met zebraglazuur trekt mijn aandacht om 13u25 en beheerst mijn leven tot 13u45.
Om 13u59 is mijn maagzuur terug van weggeweest.

Op 2 januari van het jaar twintig twaalf om 15u35 zit ik op de trein richting sofa-met-fleecedekentje.
Ik verbaas mezelf voor de derde keer in twintig twaalf.
Het zal niet de laatste keer zijn, maar zeker de laatste keer op 2 januari 2012.

Op 3 januari van het jaar twintig twaalf is het de hoogste tijd om de lezers van mijn blog het allerbeste voor 2012 toe te wensen.
Ik ben er zeker van dat ze niet twijfelen aan het feit dat ik dit oprecht meen.
Mocht u ooit op de Maan belanden, stuur een kaartje.
#justkidding #aboutthemoonpart
#howverydareyou